ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ 6η ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΟ "ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΙΣ"

Συνεχίζεται για έκτη εβδομάδα το βραβευμένο με Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, αριστούργημα του Yojiro Takita με τις θαυμάσιες μελωδίες του Γιαπωνέζου Joe Hisaishi (γνωστός από τις συνθέσεις του για ταινίες του σπουδαίου Takeshi Kitano).

Στους κινηματογράφους:

ΦΙΛΙΠ : Θάσου 11, Πλ. Αμερικής, 210-8647444, 2108612476. Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.30/ 23.00

ΒΑΚΟΥΡΑ: Ι. Μιχαήλ 8, τηλ. 2310-233-665. Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.45

ΚANNΕΣ 2009: ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Άνοιγμα: "Up" (Πιτ Ντόκτερ) εκτός συναγωνισμού

Επίσημο Διαγωνιστικό:

"Σπασμένες Αγκαλιές" (Πέδρο Αλμοδόβαρ)

"Fish Tank" (Άντρεα Άρνολντ)

"Un Prophete" (Ζακ Οντιάρ)

"Vincere" (Μάρκο Μπελόκιο)

"Bright Star" (Τζέιν Κάμπιον)

"Map of the Sounds of Tokyo" (Ιζαμπελ Κοϊξέτ)

"A L'Origine" (Ξαβιέ Τζιανόλι)

"The White Ribbon" (Μίκαλε Χάνεκε)

"Taking Woodstock" (Ανγκ Λι)

"Looking for Eric" (Κεν Λόουτς)

"Spring Fever" τ(Λου Γιε)

"Kinatay" (Μπριγιάντε Μεντόζα)

"Enter the Void" (Γκασπάρ Νοέ)

"Thirst" (Παρκ Τσαν-Γουκ)

"Les Herbes Folles" (Αλέν Ρενέ)

"The Time That Remains" (Ελία Σουλεϊμάν)

"Απόλυτοι Μπάσταρδοι" (Κουέντιν Ταραντίνο)

"Vengeance" (Τζόνι Το)

"Visage" (Τσάι Μινγκ-Λιανγκ)

"Aντίχριστος" (Λαρς φον Τρίερ)

Λήξη: "Κοκό Σανέλ & Ιγκόρ Στραβίνσκι" του Γιαν Κουνέν (εκτός συναγωνισμού)

Ένα Κάποιο Βλέμμα:

"Mother" (Μπονγκ Τζουν Χο)

"Irene" (Αλέν Καβαλιέρ)

"Precious" (Λι Ντάνιελς)

"Demain des l'Aube" (Ντενί Νερκούρ)

"A Deriva" (Ετόρ Νταλιά)

"Nobody Knows About the Persian Cars" (Μπάμαν Γκομπάντι)

"Los Voyages du Dent" (Τσίρο Γκουέρα)

"Le Pere de mes Enfants" (Μία Χάνσεν)

"Tales from the Golden Age"

"Tale in the Darkness" (Nικολάι Κομερίκι)

"Air Doll" (Χιροκάζου Κορέντα)

"Κυνόδοντας" (Γιώργου Λάνθιμου)

"Tzar" (Πάβελ Λουνγουϊν)

"Independence" (Ράγια Μαρτίν)

"Politist, Adjectiv" (Κορνέλιου Πορουμπόιου)

"Nymph" (Πεν-Εκ Ραταναρουάνγκ)

"Morrer Comme un Homme" (Ζοάο Πέδρο Ροντρίγκεζ)

"Eyes Wide Open" (Χάιμ Ταμπακμαν)

"Samson and Delilah" (Γουόργουικ Θόρντον)

"The Silent Army" (Ζαν βαν ντε Βέλδε)

Εκτός Συναγωνισμού:

"Agora" (Αλεχάντρο Αμενάμπαν)

"The Imaginarium of Dr. Parnassus" (Τέρι Γκίλιαμ)

"L'Armee du Crime" (Ρομπέρ Γκεντιγκιάν)

Μεταμεσονύκτιες Προβολές:

"A Town Called Panic" (Στεφάν Ομπιέρ, Βενσάν Πατάρ)

"Drag me to Hell" (Σαμ Ράιμι)

"Ne te Retourne Pas" (Μαρίνα ντε Βαν)

Ειδικές Προβολές:

"My Neighbor, My Killer" (Αν Αγκιόν)

"Mανίλα" (Αδόλφο Αλίξ, Ράγια Μαρτίν)

"Min Ye" (Σουλεϊμάν Σισέ)

"L' Epine dans le Coeur" (Μισέλ Γκοντρί)

"Petition" (Ζάο Λιανγκ)

"Kalat Hayam" (Κερέν Γιεντάγια)

Θοδωρής Δημητρόπουλος (ΣΙΝΕΜΑ)

GAME TRAILERS

Εάν παίζεις παιχνίδια, οποιαδήποτε κονσόλα κι αν έχεις, σίγουρα έχεις ψάξει σε sites κριτικές και screenshots πριν προβείς σε κάποια αγορά. Εάν δεν δεις το gameplay, τα γραφικά κτλ. ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για το αν ένα game πραγματικά αξίζει τα λεφτά του. Όσο κι αν έψαξες όμως στο internet δεν βρήκες πουθενά trailers παιχνιδιών. Ο καλύτερος τρόπος για να αξιολογήσεις ένα παιχνίδι είναι να το δεις 2-3 λεπτά σε δράση.

Το videorama τώρα σου δίνει τη δυνατότητα, να δεις video, κριτικές και τεχνικά χαρακτηριστικά, συγκεντρωμένα, απ' όλα τα παιχνίδια που κυκλοφορούν αλλά και απ' αυτά που πρόκειται να βγουν σύντομα. Πάτα εδώ και δες όλα τα games με trailers σε Hi Definition!!

WEEKO Η πιο τρελή προσφορά! ΟΛΕΣ οι ταινίες για μια εβδομάδα!!

Το VIDEORAMA κάνει την πιο Wacko προσφορά στην οικιακή ψυχαγωγία!

Πόσες φορές δεν πρόλαβες να δεις μια ταινία και τη γύρισες πίσω; Μήπως κράτησες το DVD σου άλλη μια μέρα και πλήρωσες παραπάνω χρήματα;
Μήπως είδες με το ζόρι μια ταινία στις 2 τα ξημερώματα και τελικά το μόνο που σου έμεινε είναι η αρχή και το τέλος; Νοίκιασες ένα παιχνίδι και δεν πρόλαβες να το τερματίσεις;

Από σήμερα ξέχνα το άγχος, τη βιασύνη και τις καθυστερήσεις. Aκούσαμε τις επιθυμίες σας και σας προσφέρουμε την πιο τρελή προσφορά που έχει γίνει στην οικιακή ψυχαγωγία! Για να βλέπεις τις ταινίες σου… χαλαρά!

Πάρε τώρα μέρος στη νέα προσφορά του WEEKO του VIDEORAMA και:

Νοίκιασε οποιαδήποτε νέα κυκλοφορία για μια ολόκληρη εβδομάδα πληρώνοντας μόνο από 1 έως 2 ευρώ και ξέχνα για πάντα το άγχος!

Για να μη βλέπετε τις ταινίες σε fast forward...
WEEKO στο VIDEORAMA!

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ;

Αποκαλύπτεται... το Μυστικό...

Πολλοί εκείνοι που το πόθησαν, αλλά και εκείνοι που το επιβουλεύτηκαν. Λίγοι αυτοί που κατανόησαν την θαυματουργή του δύναμη. Ήρθε η ώρα ν’ αποκαλυφθεί αυτό το προαιώνιο μυστικό. Χάρη στη Rhonda Byrne που συγκέντρωσε μια καταπληκτική ομάδα από συγγραφείς, διδασκάλους, εκδότες, φιλοσόφους, ανθρώπους που ανέλαβαν μία ιερή αποστολή.. να παραδώσουν το μυστικό στον κόσμο εξηγώντας με απλότητα τη συνταγή για μια καλύτερη ζωή

και ότι είμαστε παντοδύναμοι αρκεί να το πιστέψουμε. Ο νόμος της έλξης φέρνει πλούτο, αφθονία, ευτυχία. Αρκεί να τον ενεργοποιήσεις...
το παγκόσμιο best-seller της Rhonda Byrne, διαδόθηκε σε εκατομμύρια θεατές από την πρώτη στιγμή που κυκλοφόρησε σε DVD.

Ήρθε η στιγμή να έρθει και στα δικά σας χέρια.

Αυτή η πρωτοποριακή παρουσίαση σε ταινία μεγάλου μήκους αποκαλύπτει το μεγάλο μυστικό του Σύμπαντος. Αυτό το μυστικό άλλαξε ριζικά τη ζωή του καθενός που το γνώριζε... Πλάτωνας, Νεύτωνας, Καρνέγκι, Έντισον, Φορντ, Αϊνστάιν.
Αυτό είναι το μυστικό για τα πάντα - το μυστικό για απεριόριστη χαρά, υγεία, χρήματα, αγάπη, ευτυχία: όλα όσα ποτέ θέλατε.

Σε αυτήν την εκπληκτική ταινία περιέχονται ΟΛΑ όσα θα χρειαστείτε για να καταλάβετε και να ζήσετε Το Μυστικό. Για πρώτη φορά στην ιστορία, κορυφαίοι επιστήμονες, συγγραφείς, δάσκαλοι και φιλόσοφοι θα αποκαλύψουν Το Μυστικό και θα φέρουν στο φως συγκλονιστικές ιστορίες εξάλειψης ασθενειών, απόκτησης πλούτου, επίτευξης στόχων και τρόπου ζωής και επιπέδων ευτυχίας που πολλοί θα θεωρούσαν αδύνατα.

Αποκλειστική διανομή για όλη την Ευρώπη στην Ελληνική γλώσσα: Videorama.

ΤΩΡΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΘΕΤΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ - THE SECRET ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ Ν' ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΓΑΛΛΟΦΩΝΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Με μια τριάδα εξαιρετικών πρωταγωνιστών η LADY JANE καυτηριάζει τη βία με πολύ μπρίο. Όλες οι λεπτομέρειες ενορχηστρωμένες με μια λιτή και γλαφυρή σκηνοθεσία. O Robert Guédiguian σε μεγάλες στιγμές!!

ΑΠΟΛΛΩΝ ( ΣΤΑΔΙΟΥ 19) ΔΕΥΤΕΡΑ 06/04 , 21.00
Παρουσία του σκηνοθέτη Robert Guediguian
Στα πλαίσια του 10ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΓΑΛΛΟΦΩΝΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
ΑΘΗΝΑ 02/04-12/04

Μια αστυνομική ταινία υποψήφια για Χρυσή Άρκτο, στο Φεστιβάλ Βερολίνου(2008).

ΥΠΟΘΕΣΗ: Όταν οι Rolling Stones τραγουδούσαν το “Lady Jane”, η Μίριελ, ο Φρανσουά και ο Ρενέ, τρεις παιδικοί φίλοι από τις φτωχογειτονιές της Μασσαλίας, χάριζαν κλεμμένες γούνες στις γυναίκες που δούλευαν στα εργοστάσια. Μετά από τη δολοφονία ενός κοσμηματοπώλη, αποφάσισαν να σταματήσουν κάθε παράνομη δραστηριότητα και να μην ξανασυναντηθούν ποτέ. Με αφορμή την απαγωγή του γιου της Μίριελ, οι τρεις φίλοι θα ενώσουν και πάλι τις δυνάμεις τους, για να μαζέψουν τα λύτρα.

Ο ROBERT GUEDIGUIAN χρονικογράφος της ζωής.
Ο Guediguian χρησιμοποιεί πάντα μια συγκεκριμένη ομάδα ηθοποιών μεταξύ των οποίων και τη γυναίκα του, Ariane Ascaride, και συνειδητά τοποθετεί τις ιστορίες που αφηγείται στην αγαπημένη του πόλη. Ο κόσμος της Μασσαλίας αποτελεί για εκείνον η μικρογραφία ολόκληρου του κόσμου. . Aν και μπορεί κανείς να εντοπίσει παγκόσμια θέματα στη φιλμογραφία του, είναι σχεδόν πάντα φιλτραρισμένα μέσα από τις ιδιαιτερότητες της Μασσαλίας.

Μαζί με την Ascaride, ο Gerard Meylan και ο Jean Pierre Darroussin είναι οι υπόλοιποι ηθοποιοί κλειδιά στις ταινίες του.

Η Videorama Films είναι ο αποκλειστικός διανομέας της
ταινίας "Lady Jane" για την Ελλάδα.

Συνεχίζονται στους κινηματογράφους:

ΦΙΛΠ Θάσου 11, Πλ. Αμερικής
Αναχωρήσεις Ώρες προβολών: 18:00 / 20:30 / 23:00

ΠΑΛΑΣ Υμηττού 109, Παγκράτι
Katyn Ώρες προβολών: 22:45
Αναχωρήσεις Ώρες προβολών: 20:20

«Ο θάνατος είναι ταμπού ακόμη και για τους Ιάπωνες»

Ο σκηνοθέτης της λυρικής ταινίας «Αναχωρήσεις», που έκανε τη μεγάλη έκπληξη κερδίζοντας το ξενόγλωσσο Οσκαρ, μιλάει στο «Βήμα»

«Το να αποχαιρετάς κάποιον που “φεύγει” σε λυτρώνει από τον πόνο που νιώθεις όταν αποχωρίζεσαι ένα αγαπημένο σου πρόσωπο.Σε λυτρώνει από το οδυνηρό αίσθημα της απώλειας». Αυτή την απάντηση έδωσε ο σκηνοθέτης Γιοχίρο Τακίτα όταν ρωτήθηκε τι τον ώθησε να επιλέξει το θέμα των «Αναχωρήσεων», της ιαπωνικής ταινίας που έκανε τη μεγάλη έκπληξη στα εφετινά Οσκαρ αποσπώντας το ξενόγλωσσο βραβείο (δίπλα στο φαβορί «Βαλς με τον Μπασίρ» αλλά και το «Σύμπλεγμα Βaader-Μeinhof» μα και το «Ανάμεσα στους τοίχους»).

Συγκινητική αλλά με ισχυρές δόσεις χιούμορ, η ταινία του Τακίτα έχει σε πρώτο πλάνο το επάγγελμα του «φύλακα ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο», δουλειά του οποίου είναι η προετοιμασία του νεκρού για το ύστατο ταξίδι. Μέσα από την ιστορία ενός νεαρού μουσικού ο οποίος πιάνει δουλειά σε γραφείο «προετοιμασίας νεκρών» ο Τακίτα υπέγραψε έναν ύμνο για τη ζωή ο οποίος δύσκολα ξεχνιέται. Οι «Αναχωρήσεις» υποστηρίζουν ότι ο θάνατος δεν αποτελεί το τέλος αλλά το πέρασμα σε μια καινούργια αρχή, κάτι στο οποίο βρίσκεται η ουσία του ιαπωνικού εθίμου της προετοιμασίας των νεκρών για την ομαλή «αναχώρησή» τους από τον κόσμο μας (γνωστού και ως «η τέχνη του Νokanshi»). «Ακόμη και οι Ιάπωνες τείνουν να αποφεύγουν να μιλάνε για τον θάνατο και τον αντιμετωπίζουν ως ταμπού» δήλωσε ο σκηνοθέτης. «Αυτή ήταν η μεγαλύτερη ανησυχία μου.Η αβεβαιότητα για το αν η ταινία θα γινόταν αποδεκτή από το κοινό σπάζοντας το ταμπού του να μιλάς για ένα τόσο δραματικό γεγονός».

Οι «Αναχωρήσεις» στηρίζονται στο αυτοβιογραφικό μπεστ σέλερ του Σίνομον Αόκι «Coffinman: Τhe Journal of a Βuddhist Μortician» αλλά η ταινία δεν θα είχε γυριστεί αν ο πρωταγωνιστής της Μασαχίρο Μοτόκι δεν το είχε πιστέψει τόσο βαθιά διαβάζοντάς το κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του στην Ινδία, όπου παρακολούθησε ανάλογες τελετουργίες. Λίγο αργότερα έπεισε τον συγγραφέα για τα δικαιώματα και μια ολόκληρη ομάδα παραγωγής κινητοποιήθηκε για τη μεταφορά του στον κινηματογράφο, η οποία χρειάστηκε περίπου δέκα χρόνια για να ολοκληρωθεί. Ας σημειωθεί ωστόσο ότι, όταν ο συγγραφέας είδε την ταινία, αρνήθηκε την εμφάνιση του ονόματός του στους τίτλους της υποστηρίζοντας ότι δεν είδε στην εξέλιξή της αυτό που περίμενε: το πού πηγαίνουν τελικά οι νεκροί.

«Στην Ιαπωνία έχουμε τα δικά μας αστεία,που μπορεί να μη γίνουν κατανοητά στον υπόλοιπο κόσμο» είπε ο Τακίτα ερωτώμενος για το ρίσκο του συνδυασμού του έντονου κωμικού στοιχείου με ένα τόσο δραματικό γεγονός όπως ο θάνατος. «Από την άλλη πλευρά,όμως,άλλο τα αστεία και άλλο το χιούμορ.Δεν μου αρέσουν τα αστεία που δεν δείχνουν σεβασμό στο κοινό.Μου αρέσει να προκαλώ αυθόρμητη ευχαρίστηση από καλό χιούμορ.Γιατί το χιούμορ είναι διεθνές».

Η ταινία «Αναχωρήσεις» προβάλλεται από την περασμένη Πέμπτη στις αίθουσες. Ιαπωνική πρωτιά... και χωρίς σαμουράι

Γεννημένος το 1955, ο Τακίτα εισήλθε στον χώρο του κινηματογράφου ως βοηθός σκηνοθέτη το 1976 και υπέγραψε την πρώτη εμπορική ταινία του «Κomikku Ζasshi Νanaka Ιranai!» μία δεκαετία αργότερα. Παρ΄ ότι όμως ακολούθησαν αρκετές ταινίες του, δεν κατόρθωσε ποτέ να κάνει το όνομά του γνωστό πέραν των ιαπωνικών συνόρων. Φυσικά ούτε ο ίδιος δεν περίμενε ότι οι «Αναχωρήσεις» θα είχαν τόσο μεγάλη επιτυχία στην Αμερική, πόσο μάλλον να κερδίσουν το Οσκαρ. «Σε ό,τι αφορά τον ιαπωνικό κινηματογράφοτο Οσκαρ συνήθως το κερδίζουν οι ταινίες που αναπλάθουν την κλασική ιστορία των σαμουράι. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που κέρδισε ταινία που αντιπροσωπεύει τη μοντέρνα Ιαπωνία» σημειώνει.

Ι. ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ - ΤΟ ΒΗΜΑ

Ταινία απερίγραπτης ομορφιάς και γνήσιου συναισθηματισμού

Όταν τα αληθινά διακυβεύονται, όταν η ευτυχία τείνει να πάρει τη μορφή προβλέψιμου και προβληματικού μελοδράματος, υπάρχουν σκηνοθέτες που μας επιστρέφουν στην πρωτόγονη μορφή του κινηματογραφικού ανθρωπισμού.

Ο Yojiro Takita αποδεικνύει περίτρανα ότι ένας δημιουργός μπορεί να κερδίσει όσκαρ ακόμη κι αν είναι απλοϊκός, γήινος και πέρα για πέρα αληθινός. Μπορεί η ταινία του να μην είναι ικανή να σταθεί δίπλα σε μεγαθήρια όπως το «Ανάμεσα στους Τοίχους», όμως δε σας κρύβω ότι σε εγκλωβίζει από την έναρξη κιόλας στους ήρεμους και νηφάλιους ρυθμούς της, στο καλοδουλεμένο της σενάριο και στην αέρινη και «αγχολυτική» σκηνοθεσία. Στοιχεία που μάλλον στάθηκαν ικανά να αναδείξουν τη γιαπωνέζικη αυτή δημιουργία σε νικήτρια του φετινού ξενόγλωσσου όσκαρ.

Το «Αναχωρήσεις» είναι μία γλυκόπικρη δημιουργία που εξελίσσεται με ακρίβεια και στωικότητα και δίνει μία άλλη διάσταση στη σχέση που έχει αναπτύξει ο άνθρωπος με το θάνατο. Ο Yojiro Takita αποδίδει μια διαφορετική ερμηνεία στην έννοια του θανάτου, θέτει τον άνθρωπο στο επίκεντρο και με το βλέμμα στραμμένο στο χρόνο, την απώλεια και την γήινη ύπαρξη, επιδιώκει μία νηφάλια προετοιμασία για το μεταθανάτιο κόσμο, αφού επέλθει αρχικά η πολυπόθητη διάγνωση της πολύτιμης σημασίας της ζωής. Ταινία απερίγραπτης ομορφιάς και γνήσιου συναισθηματισμού, που μιλάει ξεκάθαρα και χωρίς πολυπλοκότητες γιΑ αυτό που οι άνθρωποι φοβούνται περισσότερο. Για τη συνέχεια και το τέλος της ίδιας της ζωής.

Βασίλης Καγιογλίδης Cine.gr

Το "Departures" είναι ένας φόρος τιμής στον νεκρό...

Το Γιαπωνέζικο σινεμά είναι εδώ, πιστό στην ακριβοθώρητη κουλτούρα χρόνων και πλαισιωμένο με νεωτεριστικά στοιχεία, δια χειρός Yojiro Takita. Ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ έχει κάνει το εξής εντυπωσιακό: έχει γυρίσει 42 ταινίες, λιγότερο γνωστές (με πιο δημοφιλή μέχρι σήμερα το "When the Last Sword Is Drawn"), σε διάρκεια μόλις 27 χρόνων.

Νέος μουσικός (Masahiro Motoki) πληρώνει το μάρμαρο της αντιεμπορευσιμότητας της Τέχνης του και μένει άνεργος. Αποφασίζει, με τη συγκατάβαση της γλυκιάς συζύγου του (Ryoko Hirosue), να μετακομίσουν στη γενέτειρα του. Όπου, η βιοποριστική ανάγκη για εργασία τον φέρνει στο κατώφλι μιας εταιρίας κηδειών. Οι αρχικές αναστολές, καθώς και η μαζική απόρριψη της κοινής γνώμης για το περιεχόμενο της εργασίας, σταδιακά κάμπτονται. Ο νεαρός πρωταγωνιστής περιθάλπει με αξιοπρόσεκτη ευαισθησία τα καθήκοντα του, και μετατρέπει την τελετή ως μια "τρυφερή" προετοιμασία του νεκρού για το υπερκόσμιο ταξίδι. Παράλληλα όμως, η επιστροφή στη γενέτειρα ενεργοποιεί τις παιδικές τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος. Με τον Masahiro Motoki να καλείται να αναμετρηθεί με το "μονοδιάστατο" μίσος προς τον πατέρα του, ο οποίος τους είχε εγκαταλείψει όταν ήταν μικρός.

Το Okuribito κατά μη έννοια αποτελεί έναν φόρο τιμής προς το νεκρό. Καθώς περιθάλπει με ιδιαίτερη ευλάβεια το μυστήριο, το οποίο και κινηματογραφεί και πλαισιώνει με παράλληλες συναισθηματικές εικόνες, οι οποίες ωστόσο λειτουργούν σε ένα βαθμό και αυτόνομα. Η σκηνοθεσία αξιοποιεί την εθνική κινηματογραφική κουλτούρα (χαρακτηριστική η σκηνή με τον σκληρό τηλεφακό στο άγνωρο πρόσωπο του πατέρα), την οποία όμως δεν παραλείπει να παντρέψει με μοντέρνα στοιχεία. Ενώ τέλος, μελαγχολικές νότες γεμίζουν διάσπαρτα το χώρο. Το αποτέλεσμα είναι μια έντονα συναισθηματικά φορτισμένη εμπειρία. Με αυτόν τον τρόπο ο Yojiro Takita φιλοδοξεί να μεταποιήσει την επιφανειακή θλίψη της τελετουργίας σε κάτι ανώτερο. Το αν το επιτυγχάνει, ή απλά εκμεταλλεύεται τις πτυχές του θέματος, αφήνεται στη δική σας κρίση.

Παράλληλα, αποτελεί διακαή πόθο, τουλάχιστον σε διαλεκτικό επίπεδο, ένας στοχασμός γύρω από τη μεταφυσική υφή του θανάτου. Κάτι που όμως μένει ανολοκλήρωτο, καθρεφτίζοντας την αδυναμία της ταινίας να κοιτάξει βαθύτερα το ζήτημα της απώλειας και του αιώνιου ταξιδιού. Αυτό αντιθέτως το είδαμε σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό στο "Ανθισμένες Κερασιές". Επίσης, ελοχεύει διαρκώς ο κίνδυνος ενός δραματουργικού εγκλωβισμού στη φαινομενικότητα της μυσταγωγίας. Καθώς η συντριπτική πλειοψηφία του φιλμικού χρόνου αναλώνεται απλά στα μυστήρια. Η εμμονή αυτή, μέσω και της τρυφερής επιμέλειας του πρωταγωνιστή, καθιστά πιθανή μια δραματουργική διολίσθηση και μια μάλλον αφελή (και μη επιθυμητή βάση και μιας σκηνής προς το τέλος) εξιδανίκευση του επαγγέλματος. Δηλαδή την αποθέωση της φαινομενικής θλίψης της νεκρώσιμης πομπής, παρά μια υπερκοσμική ωδή, με γέφυρα τη ζωή και το θάνατο.

Από την άλλη, μια σπουδαία αρετή που παρατηρείται στο Departures, είναι ο εικονοκλαστικός τρόπος με τον οποίο μάχεται τις ανθρώπινες θυμοκρατικές εμμονές/προκαταλήψεις που επιβάλλονται υπό καθεστώς άγνοιας. Παρακολουθούμε τον Masahiro Motoki κυριευμένο από ένα αδάμαστο μίσος για τον πατέρα του. Ένα ρητό λέει: "Αν ήξερες τις μισές από τις συμφορές των εχθρών σου, ταυτόχρονα θα καταλάγιαζε το μίσος σου". Και αυτό που ενεργοποιεί την οργή του νεαρού ήρωα μας δεν είναι παρά η άγνοια για τη ζωή του πατέρα του. Σε αυτό το σημείο, ο Yojiro Takita με έναν μαεστρικό τρόπο ποιεί μια αινιγματική ατμόσφαιρα. Και εμείς, σε συμπαθής μοναχικές φυσιογνωμίες (όπως ο άνθρωπος που αναλαμβάνει την απελευθέρωση ψυχής και σώματος) διακρίνουμε μια πιθανή πατρική σχέση. Γιατί ίσως μια συνειδητοποιημένη στάση ζωής, είναι αυτή που καταδικάζει το άτομο στο κοινωνικό περιθώριο. Ενώ τρισμέγιστη ειρωνεία θα αποτελούσε η τύχη του Masahiro Motoki ως πατέρα, αν η γυναίκα του όντως αποφάσιζε να τους εγκαταλείψει. Πιθανόν ο γιος του να είχε μια ανάλογη και αδιακιολόγητη οργή για αυτόν. Με παρόμοιο τρόπο, το Okuribito μάχεται και τις λοιπές ανθρώπινες προκαταλήψεις. Με αποκορύφωμα τα επιδερμικά στερεότυπα που κατακλείζουν την πλειοψηφία γύρω απ`το επάγγελμα του "Αναχωρητή".

Γιώργος Ευθυμίου Cine.gr

Ένα σινεμά που παραδίδει μάθημα αρμονίας

Γνωρίζοντας προηγούμενες δουλειές του Yojiro Takita, πρέπει να είμαι ειλικρινής, δεν ανέμενα κάποια ιδιαίτερη έκπληξη, ισάξια με τη βράβευση του στο ξενόγλωσσο Όσκαρ. Όμως έχουμε ένα σινεμά που παραδίδει μάθημα αρμονίας, αφού το αρμονία αρμόζει περισσότερο από το να ονομάσουμε τον ρυθμό υποδειγματικό. Αν δεν υπήρχαν δύο-τρία προβληματάκια, μπορεί να μιλούσαμε για την ταινία της χρονιάς…

Το θέμα του έργου παραπέμπει στην πάλαι Άπω Ανατολή, όπου ο σεβασμός επί του νεκρού ήταν πρώτιστης σημασίας, κάτι που πλέον απειλείται με την έλευση στην περιοχή των πολλών θρίλερ και ταινιών δράσης. Με ελαφριούς συμβολισμούς και καλοσυνάτη κατάνυξη, οι απίθανες ερμηνείες δένουν με την όμορφη εικόνα και το δράμα με την ελαφριά κομεντί. Σπανίως τραγικό και σπανίως ξεκαρδιστικό, συνήθως κάπου ανάμεσα. Ο Takita, όμως, δεν πάει το αριστούργημα μέχρι τέλους. Σε κάποιο προχωρημένο σημείο χάνει τον άψογο ρυθμό του και κάνει πιο συγκεκριμένο το σενάριο του, μέχρι να περιμαζευτεί πάλι στο φινάλε. Φαντάζει κάπου να το φοβήθηκε. Οι Αμερικανοί το λάτρεψαν για λόγους επιρροών. Παραπέμπει, στο καλύτερο του μέρος, στο σινεμά του Yasujiro Ozu, που πρόσφατα έχει αναγνωριστεί, και, συνολικά, στον πρώιμο Ang Lee, που τόσο λατρεύουν οι Αμερικανοί. Είναι ένας κινηματογράφος που εκφράζει τη χώρα του και κυρίως δένει την παράδοση με το νέο, χωρίς να προσβάλει κανένα από τα δύο.

Σταύρος Γανωτής Cine.gr